Soms draait de wereld gewoon een beetje om je heen. De dagen zijn allang niet meer van jou en je nachten worden ook vast snel gestolen. De bladeren verkleuren maar vallen niet van de bomen, maar rotten aan de takken dat ooit hun thuis was. Lenthe zat op de rand van het balkon te kijken naar de auto’s die als speelgoed over de snelweg leken te gaan. Ze leefde niet meer maar werd geleefd, haar handelingen waren uit gewoonte en niet meer uit spontaniteit. Ze stond op at een boterham met jam en een gekookt eitje, elke ochtend opnieuw. In haar trainingspak versleet ze haar dagen , ze deed niet eens meer moeite om in de spiegel te kijken of die verschrikkelijke uitgroei bij te werken. Ze had niemand om zich heen die zich om haar bekommerde en er was ook niemand die haar zou missen. Lenthe haar leven stelde niks voor en dat zou het ook niet meer doen. Ze heeft te veel mee gemaakt. Ze voelde zijn adem nog steeds op haar huid terwijl er al een 6 en een half jaar verstreken was , toen ze hem ...
Ethan nam plaats op een ongemakkelijk stoeltje bij de apotheek wachtend op zijn pijnstillers. Het was een lange dag geweest en het feit dat de chick die vanochtend uit zijn huis sloop zijn nieuwe baas bleek te zijn maakte het er niet beter op . Dat er helemaal niks gebeurd was tussen hen was ook niet echt een troost. Hij keek op zijn horloge en zag dat het 5 voor 6 was, net op tijd nog om thuis voetbal te gaan kijken als ze maar eens opschoten met zijn pillen. nummer 15 stond er op het schermpje en dat was het teken dat hij naar de balie mocht komen, nummertjes trekken pff een reden waarom hij liever niet bij de apotheek kwam . Maar hij ging kapot van de pijn en van schaamte en een biertje en zo’n pijnstiller zouden er zeker goed in gaan. Ethan liep naar huis en baalde ontzettend dat hij zijn auto nog niet terug had, tot hij schoorvoetend zijn straat inliep en zijn auto keurig ingeparkeerd zag staan.. Hij liep zijn woonkamer in en staarde blind voor zich uit tot ...
Vanaf het moment dat ik die man zag kon ik alleen nog maar in die ogen kijken. Totdat die zelfde ogen verschrikt op keken . Ik denk dat ik de controle verloren ben want nog geen 20 minuten later zaten we op de eerste hulp. Oh damn! Heb ik nou echt zijn hand gebroken? Ik voel me misselijke door drank en door het schuldgevoel. Niet in paniek raken ! koel blijven ! Als van steen zat ik naast deze knappe man en deed alsof er niks aan de hand was. Dat ik geen softie was die in zijn plaats keihard wilde gaan janken en ik was zelfs even bang dat hij aangifte ging doen . Maar hij bleef koel . Toen hij in de gips kamer was ben ik naar het toilet gerend om dat laatste shotje uit te kotsen . Ik weet niet meer hoe het zo ver gekomen is , het ene moment zijn we aan het armpje drukken en het volgende moment verpest ik een avontuurtje door zijn hand te breken. Ik ging weer in de wacht kamer zitten en hoopte dat het niet op zal vallen dat ik zo juist over mijn ...
Reacties
Een reactie posten